به نام آنکه نامش بهترین سرآغاز است.

با عرض سلام خدمت دوستان عزیزم که تا به امروز لطف فراوانی به من داشتند و همیشه کلبه ی کوچیک منو با حضورشون ستاره بارون می کردن .... خدمت همه ی دوستان با یک دنیا پوزش که تو این چند هفته نتونستم جواب این همه محبتشون رو بدم  عرض کنم که بلاگ نقش خورشید بسته شد و بعد از این من به همراه همسر خوبم در بلاگی مشترک به نام دوم دیماه می نویسم.

چشم انتظار حضور همیشه سبزتون هستم ....

                                                    با تقدیم یک دنیا خوشه های محبت .... سایه سیاه

یک غروب در زمان

یک ستاره بی نشان

یک سکوت در سرود

یک خروج بی ورود

یک نگاه در دلی

یک شروع از گلی

یک کلام در طلوع

یک سلام بی خشوع

یک حضور در نبود

یک سقوط بی صعود

یک تلاش بی شکست

از تلاشش مست مست

یک ره بی منتها

یک سری در انتها

یک شقایق در کویر

گشته در رویا اسیر

یک پرنده در قفس

لحظه های بی نفس

یک جوانه در خزان

خداوندا در این دنیا که دارد برکه و دریا

نمی دانم که آخر من چرا هستم تک و تنها

خداوندا در این دنیا که دارد دشت و جنگلها

چرا آخر ندارم من نشانی از صنوبرها

خداوندا در این دنیا که دارد لاله و گندم

چرا رفته نشان من ز روی ذهن آدمها

چرا رفته دل بی همنشین من کنار کنج تنهایی

چرا صوت غم انگیزم پر است از آه جانفرسا

کنار کنج عزلت، دل نگاهی سوی جان انداخت

بدو گفت با دوصد طعنه شدی مانند من تنها

خسته تن و شوریده حال، در کوچه های بی کسی

این منم، قلندر شبهای تار و بی صدا

در این سراب طولانی در یک کویر تنهایی

چرا شب سیاه من ندارد صبح فرداها

سکوتی سرد و بی پایان به زخمم زهر می پاشد

به من می گوید آهسته : من هستم همدمت جانا

هجوم هر سکوتی و سرابی و شب تار صدا بر من

چه رفته بر من تنها در احوال پریشانها

منم حالا سکوتی در شب سرد خزانی سخت

چرا کسی نمی گیرد از احوال من تنها ......

من اون رودم اسیر مرگ

ولی مغرور مغرورم

به تنهایی، منم تنها

ولی پر شور پر شورم

اگه کویر سوزانم

به باران رو نمی آرم

اگه،

خسته ترین موجی ز دریایم

به ساحل تن نیاسایم، نیاسایم .....

اگه من برگ خشکیده ی یک درخت پیرم

تمنایی ز طوفانها به لبهایم نمی رانم

اگه هم بوته خاری در کویر باشم

به دشتستان تن نمی کارم، نمی کارم.....

اگه در نبض یک سکوت تلخ فنا باشم

شمیم همزبانی را در انفاس جهان هرگز نمی پویم

چه غم باش مرا،

که حتی در میان دشت چشمانم،

طنین سایه ی خود را نمی جویم.

غرورم در تمام تار و پود من،

چنان با من شمیم همصدایی را به پا کرده

که حتی بهر یک دلگرمی ساده،

خنده ای را در میان خاطرات دور و نزدیک لبان خود

نمی بویم، نمی پویم  .....

نویسنده: « سایه سیاه » ... تاریخ: پنجشنبه 5 آبان 1384 ... ساعت: 10:10 ق.ظ

همه سخن تو ... « »